Eind goed, al goed

De eerste foto's met de nichtjes

Het eerste melkflesje thuis

Na de happy end van donderdag, werden we vrijdagmorgen om 03.00 terug op de begane grond gebracht; annulatie van de vlucht dag Amsterdam; toch maar naar de luchthaven gegaan; aangekomen in de luchthaven bleek het enkel om een vertraging te gaan; vertrekuur was voorzien om 10.00 u ipv om 07.20 u; onze aansluitende vlucht naar Brussel werd in de luchthaven van Almaty onmiddellijk bijgeboekt (van een goede service gesproken) zodat het voorziene aankomstuur 15.50 Belgische tijd was en dat bleek effectief te kloppen.
De gasten hebben zich echt flink gehouden op het vliegtuig naar Amsterdam; het babybedje bleek inderdaad echt wel te klein voor onze kapoenen. En na enkele km’s met Erlan te zijn rondgestapt op het vliegtuig, heeft hij toch een klop van de hamer gekregen en zijn oogjes dichtgeknepen. Op de vlucht naar Amsterdam had hij het al onmiddellijk begrepen.
De service aan boord van de KLM-vluchten waren echt af; onze jongens zijn echt in de watten gelegd en hebben zelfs een bavetje gekregen.

Op de luchthaven van Zaventem werden we verwelkomd door de ganse familie met spandoeken, een bijpassend deuntje, een grote knuffelbeer voor Erlan van mijn petekind, knuffels en kusjes en veel aandacht van de omstaanders; t was een emotioneel weerzien na die lange tijd in Kazachstan; t was fijn terug voet op Belgische bodem te kunnen zetten.
En Erlan genoot met volle teugen van de aandacht van zijn nichtjes. Dit komt echt wel goed.
Na een drink bij de ouders thuis, een hapje eindelijk huiswaarts om 20.00 u. We waren stik-kapot (waren reeds sinds 03.00 Almaty-tijd wakker).

Thuis aangekomen werden we nog eens verrast door de versieringen die de familie en vrienden hadden aangebracht. Een prachtig tekening, ballonnen (zowel binnen als buiten), enkele geschenkjes die op een originele manier waren opgehangen; echt t was fijn THUIS komen!!!
Onmiddellijk hebben we Erlan in zijn bedje gestoken want die zat er helemaal door en hij heeft doorgeslapen tot 07.00 u.
Daarmee nadert onze blog zo stilaan zijn einde.
Als orgelpunt op ons Kazachs avontuur, het begin van ons nieuwe leven in België met ons drietjes, rest ons nog één keer in de pen te kruipen voor een slotbeschouwing.
Maar 1 ding kunnen wij nu al zeggen : ERLAN, WE LOVE YOU en ge zijt echt een tof manneke !!!