Overschakelen op een ander dagritme

De eerste nacht en dag met Erlan zit er al weer op. Zijn eerste volle pampertje, zijn eerste volledige nacht buiten het weeshuis, de eerste keer met mama en papa 24 uur samen; t is een belevenis zowel voor hem als voor ons.
Om hem gisterennamiddag in zijn reisbedje te krijgen was een ander paar mouwen; uiteindelijk is hij in de living bij het verwisselen van kledij vanzelf in slaap gevallen. Gisterenavond rond 20.45 u had hij blijkbaar nog duidelijk geen zin om zijn bedje op te zoeken. Hij heeft hier tot 09.15 van katoen gegeven; t was op de tanden bijten om hem niet uit zijn bedje te halen. Maar gelukkig hebben we van ons hart een steen kunnen maken ( t moet gezegd t was niet gemakkelijk). Hij heeft wel doorgeslapen tot rond 06.30 uur en is dan bij mama en papa nog wat in bedje gekropen om nog een half uurtje te soezen.
Eten en drinken kan hij altijd; je moet nog maar het flesje bovenhalen of zijn mondje gaat al open.
In de buggy rondbollen in Almaty staat hem duidelijk ook aan; zolang je maar rondrijdt is er geen vuiltje aan de lucht. Maar stilzitten, da’s moeilijker (dat zal hij van de papa hebben, hm hm).