Terug op Kazakse grond

De vlucht van Brussel naar Schiphol met de Fokker 50 van KLM viel zeer goed mee; we hadden de ergste turbulenties verwacht na ervaringen van andere koppels. Na een half uurtje landden we reeds in Amsterdam; aansluitend was er de vlucht met KLM richting Almaty van zo’n 6 uur. Alweer een perfecte vlucht en overeenkomstige service aan boord.
Toch een beetje last van de jet lag; in de voormiddag toch nog wat gerust en wat inkopen gedaan voor de volgende dagen; ons appartement valt nog beter mee als de vorige keer (vlak bij Silk way shoppingcenter); zelfs de toilet werkt zonder problemen (van een luxe gesproken!). Eén minpuntje een bezoek aan het weeshuis zat er niet in; dan maar aftellen naar vandaag.
We waren echt wel een beetje zenuwachtig, benieuwd of hij ons nog zou herkennen. Aangekomen in het weeshuis, iets vroeger als gepland, vertelden zijn verzorgsters dat hij nog nen flinke dodo aan het doen was en we nog zeker een half uurtje zouden moeten wachten. Na een twintigtal minuutjes kwamen ze hem dan toch brengen. Wij in de zevende hemel, hij rondkijkend; we hadden de indruk dat hij ons toch niet echt meer herkende, maar nadat we hem zijn favoriet speelgoedje overhandigde begon hij er toch spontaan weer mee te spelen.
Na een half uurtje mochten we ook buiten spelen. Bleek dat hij ook al flink had geoefend met het stappen; hij zet al enkele stapjes als je hem vasthoudt aan beide handjes.
Hij was nog geen haar veranderd (hoewel zijn haarsnit flink kort is) want na een dik uurtje greep hij als gewoonlijk naar zijn oortje en stak zijn wijsvingertje in de mond om aan te geven dat hij flink moe was.
Die 2 uurtjes zijn voorbij gevlogen mede omdat buiten spelen eens zo leuk is.
Morgen geen bezoek want dan wacht onze laatste grote proef : de rechtbank. Duim alvast maar !!